Pride Stories #3 “The Written One”

Ik wil graag mijn verhaal delen met jullie, omdat ik weet dat het proces absoluut niet makkelijk is om te ontdekken dat je gay bent en dan ook anderen te kunnen vertellen hierover. Het zelf accepteren is de eerste stap. Geen makkelijke stap. En dan de rest van de wereld vertellen. Ook geen makkelijke stap. Een ieder heeft een ander verhaal. Maar de overeenkomsten van angst om geaccepteerd te worden zoals je bent door vrienden en familie en angst over wat de wereld zal denken zijn er altijd.

Als 15 jarig meisje merkte ik al dat ik hoogstwaarschijnlijk niet dezelfde gevoelens had voor jongens zoals mijn vriendinnen dat hadden. Ik merkte dat mijn lichaam heel anders reageerde als 1 van mijn beste vriendinnen toentertijd langs liep of bij me kwam zitten of haar hand op me schouder zette. Mijn hart deed 20 extra sprongetjes.

Het was natuurlijk niet makkelijk en ik begreep het allemaal niet. Ik begon me terug te trekken thuis. Ik voelde me zo depri, want ja wat is er met me aan de hand? Dat is niet normaal dacht ik. Maar ja, wat is normaal eigenlijk?

Mijn ouders merkten dat er iets aan de hand was en hebben toen een kaartje neergelegd op mijn kussen. Een heel verhaal met als kern; wij merken dat je door heel wat gaat, maar wij willen je laten weten dat je met ons kan praten over de veranderingen waar je doorheen gaat. Wij zullen altijd van je blijven houden. Mijn ouders zagen al aan mijn gedrag wat mijn voorkeur was. Iets dat ikzelf nog niet had geaccepteerd. Ik wist op dit moment helemaal niet met mijn gevoelens om te gaan. Was het echt wat ik voelde? Maakte dit mij gay? Wat als ik toch op mannen val? Op dat moment schrok ik erg van het kaartje en nog veel meer van de realiteit ik schoot meteen in defense mode en zei aan me moeder “Ik weet wat je denkt hoor maar je hebt het verkeerd! Ik ben echt geen gay!” Mijn moeder accepteerde dat gewoon. De gevoelens gingen niet weg en ik besloot toen dat op het moment dat ik een vriendinnetje heb dan zal ik het zeggen. Zo gezegd zo gedaan. De eerste was echt puppy love en die duurde maar een paar weken hahaha maaaar het heeft wel ervoor gezorgd dat ik uit de kast ben gekomen en eindelijk de gevoelens kon accepteren.

Lucky me, ik heb heel veel geluk dat ik zulke geweldige ouders heb, dat weet ik. Ik weet dat er vele zijn die het heeeeeeel moeilijk hebben en dit zeker niet bespreekbaar kunnen maken. Ze weten van te voren dat het alleen maar problemen gaat brengen. Schande!!!

Door de jaren heb ik dit vaker meegemaakt. Mijn eerste serieuze vriendin beloofde aan haar ouders te vertellen dat ze gay was en een vriendin had. Helaas gebeurde dat maar niet door de angst, maar vooral ook omdat ze wist dat ze absoluut niet geaccepteerd zou worden door haar ouders. Haar ouders hadden namelijk echt wel door dat ik niet zomaar een vriendin was en haar moeder had al een opmerking gemaakt dat ze wist waar ik trainde en ze zou daar heen komen! Ik werd bedreigd door haar en was heel bang voor haar.

Ik wist hiermee niet om te gaan want tja… mijn ouders hebben mij heel anders opgevoed. De omgeving waar ik ben opgevoed zijn er altijd wel gay ooms of tantes geweest en dat was normaal voor mij. Je wordt geaccepteerd zoals je bent. Ik heb mezelf altijd als gezegend beschouwd. Ik kan gewoon altijd mezelf zijn.

Nu op 30 jarige leeftijd, ben ik verloofd met de liefste vrouw waarmee ik al 3 jaar samen woon. Ik merk dat wij elke dag meer en meer wensten dat wij in het buitenland woonden en wel gelijke rechten zouden hebben. Hoe erg het is dat wij gewoon absoluut geen gelijke rechten hebben, niet eens een samenlevingsovereenkomst kunnen tekenen en kunnen trouwen???… we wish we could.Het was een prachtige dag toen mijn verloofde op haar knieën ging en mij vroeg om de rest van mijn leven met haar te spenden maar nu komt het.. want hoe gaan wij trouwen? In het buitenland trouwen kan, maar als wij terugkomen hebben we toch geen rechten in ons eigen land. Het zit ons dwars dat wij niet kunnen trouwen. Al zijn wel heel gelukkig samen. Soms worden we nagekeken, want in het openbaar knuffelen is natuurlijk taboe. Een kindje samen adopteren? Hoe durf je!!! Voor een ieder persoon is de ontdekking van jouw seksualiteit een proces. Vanuit de maatschappij zijn er een heleboel regels en als je niet binnen die regels valt wordt je uitgelachen of uitgescholden of nog erger, geslagen. Ik heb ook gemerkt dat het voor vrouwen makkelijker is dan mannen. De verhalen die je soms hoort wat mannen allemaal hebben meegemaakt … triest. Dat maakt het natuurlijk moeilijk. Zoals je het negatieve hebt, zijn er gelukkig ook positieve momenten. Heel veel mensen die ons gelukkig wel accepteren zoals we zijn. Soms staan we er echt versteld van. Ik ben ook heel trots dat er bedrijven zijn met gedragscodes waarin men absoluut niet mag discrimineren, ook niet op gebied van seksualiteit. Dus ons advies aan iedereen die strugglet met zijn seksualiteit: zoek de mensen op die jou accepteren zoals je bent. Want er zullen zeker mensen zijn die jou accepteren zoals je bent. En voor alle andere mensen in de Surinaamse samenleving: Leer van elkaar en discrimineer op geen enkel gebied. Een ieder heeft zijn eigen verhaal. Luister er naar en heb respect voor elkaar, zodat iedereen zich geaccepteerd voelt zoals ze zijn. Op die manier kunnen we meer betekenen voor elkaar en voor Suriname.

Lots of love Brin & Wen